Amazing New Zealand

Nieuwe foto’s!!!

kaatencharlotte — Thu, 05 Mar 2009 23:57:51 +0000

de fotos zijn er eindelijk!!!!

Geplaatst onder1

Doubtfull sound (DS) en Milford sound (MS)

kaatencharlotte — Thu, 26 Feb 2009 06:33:15 +0000

Naar Nieuw Zeeland komen zonder de DS of de MS te zien is net als een pint zonder schuim. Da kan niet!! Wij deden ze dus allebei. Eerst de DS. Met de watertaxi voeren we over Lake Manapouri. Daarna een korte busrit om dan weer op een boot te springen en te cruisen door de DS. Een goeie 3u wisten we niet waar eerst gekeken. Prachtige landschappen. Ne mens wordt er klein van. Schoon, schoon, schoon. Het is onmogelijk uit te drukken hoe mooi het er is. de foto`s geven een idee maar je moet er gewoon zelf geweest zijn om te weten hoe het in werkelijkheid is. De volgende dag stond MS op het programma. Blue sky tot en met. Het gebeurt niet veel dat het er zo`n mooi weer is maar wij hadden meer dan geluk. MS is vooral gekend door Mitre Peak en het is ook een van de eerste bergen dat je er ziet als je aankomt. Geheel onder de indruk sprongen we opnieuw op de boot om 2u te cruisen. De MS is nog indrukwekkender dan de DS maar veel korter. Dolfijnen, een verdwaalde pinguin, zeehonden, prachtige landschappen zorgden alweer voor een dag om nooit te vergeten.

Geplaatst onder1

Curio Bay

kaatencharlotte — Thu, 26 Feb 2009 06:22:33 +0000

Het was een lange rit van Dunedin naar Curio Bay maar zeker de moeite waard. Doordat er geen plaats meer was in de hostels, motels, backpackers, … om te slapen sliepen we op een camping. Op een klif en tussen de mais sloegen we onze tent op. Van daaruit hadden we een goed zicht op de pinguins die savonds aan land kwamen. De eerste avond konden we niet zoveel pinguins spotten maar de tweede avond hadden we meer geluk. Papa en mama pinguin leerden hun 2 kleintjes zwemmen in een plas. 2 andere pinguins wilden met hen socializen maar dat was niet naar papa pinguins zin. Battering op zijn pinguins, mooi schouwspel. We zaten op de eerste rij. De volgende dag kwamen we in de late namiddag terug aan het strand. Tot onze grote verbazing zagen we dolfijnen in de golven spelen. Langzaam gingen we het water in. Eerst tot de knieen, dan tot de middel. De golven waren zodanig hoog dat Charlotte er als eerste helemaal inzat. De dolfijnen kwamen massaal rond haar zwemmen. Ik stond erbij en keek erna vol verbazing om er dan uiteindelijk ook helemaal in te springen en de dolfijnen rond ons te laten spelen. Een ervaring om nooit te vergeten.

Geplaatst onder1

Rail Trail

kaatencharlotte — Thu, 26 Feb 2009 06:12:04 +0000

Van Clyde naar Middlemarch, 170km, in 3 dagen, grotendeels wind op kop, soms int gat en vanaf de helft grotendeels vals plat naar beneden. De eerste helft was dus vals plat berg op! De eerste dag was het aangenaam warm, schoon maar zeer dor landschap met enorm veel rotsblokken. Alles onder controle, tentje opgezet en goed geslapen. Ons gat begon wel al zeer te doen. De tweede dag was het enorm warm en very windy! Nog nooit zoveel wind gehad en de hemel was raar rood, geel, donker blauw, grijs gekleurd! Wat bleek, s avonds, dat rookwolken van de hevige branden in Australie waren overgekomen. Eigenaardig! En stof hebben we gevreten. De derde dag, een goede 25km bijna niet moeten trappelen, de andere 35 was het wind op kop! Halleluja en dan nog rijden tegen de regen. Juist voor de regen waren we er. Lijk vuile, slordige straattsjoolders, al ons gerief in plastic zakken, stonden we aan de bushalte richting Clyde om onze auto op te pikken.

Geplaatst onder1

Fox Glacier en Franz Jozef Glacier

kaatencharlotte — Thu, 26 Feb 2009 04:29:30 +0000

alweer een topmoment in onze vakantie! het fenomeen gletsjer is in ons Belgienlandje jammergenoeg niet gekend! Het is betoverend mooi. Je kan er uren naar kijken. De eerste ervaring was op Fox Glacier. We zijn er met de helicopter naar toe gevlogen, eens rondgecirkeld en geland. Fox heeft eerst een scherp stuk naar boven, dan een plat en daarna opnieuw een scherp stuk. We zijn dus op het platte geland en 2 uur en half op rondgeslenterd. Je weet absoluut niet waar je aan toe bent. Het gedacht dat je op een gletsjer staat is al absurd.

De tweede ervaring was op Franz Jozef. De meest toeristische van de twee maar ook wel de meest spectaculaire. We schreven ons in voor de full day walk met nog zo`n 53 andere mensen. Je kunt er dus inkomen dat het moeilijk was om een foto te nemen zonder iemand anders hoofd in beeld. Maar goed, we zaten in een toffe groep van 11 mensen en dat is groep 1 van de 5. De 55 mensen waren onderverdeeld in graad van conditie, gezondheid en balance. Zelf wilden we in groep 2 ma bon, het werd nummerke 1. Met kloefen van botten, dikke sokken, crampons, regenbroek en vest, muts en handschoenen werden we met z`n allen op de bus gedropt. Na 10min waren we aangekomen aan de parking. Het eerste deel bestond uit een uurtje wandelen. En geloof me, ik heb moeten crossen achter de groep. Zo fit was ik nu ook weer niet. We waren vrijwillig overgegaan naar groep 1. Een goed excuus was dat. En dan op de gletsjer klimmen. Eerst onze spijkers aan onze voeten binden en hup het ijs op! In het begin was het serieus klimmen. Onze `guide` Rob maakte voor ons trapjes in het ijs zodat we er vlotter op geraakten. Een keer erop was het cruisen. Grote ijssculpturen die langs je en boven je hoofd uitschieten. Niet normaal. Na onze picknick zijn we zelfs door een van de spleten gekropen. Soms was het zo fijn dat je je 2 voeten achter elkaar moest plaatsen en jezelf vooruit moest duwen. Of zelfs degene die voor je zat moest je helpen vooruit trekken. De man voor Kaat zat zelfs eventjes vast! Maar al bij al zijn we gezond en wel terug aan de bus geraakt!

Geplaatst onder1

Afdeling Vleeswaren

kaatencharlotte — Thu, 26 Feb 2009 04:07:32 +0000

NZ, het land van de schapen! Schapevlees zou er in overvloed moeten zijn. Hmmm wel, schapen in grote getale, ja, maar het vlees wordt blijkbaar opgestuurd naar Europa. Het is met andere woorden niet goedkoop. En dat is jammergenoeg het enige dat te vreten is, naast biefstuk. Een goed steakske kan er bij iedereen wel eens in. Maar 7 dagen op 7 is nu ook wel te veel van het goede. Een varkenskoteletje, een cordon blue (uit den diepvries) is hier ook nog eens goed meegenomen. En dat is het zowat. Over de afdeling charcuterie is er nog minder te zeggen: een vierkant plakje kaas zonder smaak, een onrijpe camembert, hespe en af en toe eens een samengepreste Dutch Salami. Wat dan weer op zijn beurt niet goedkoop is. Ik kan je verzekeren dat af en toe eens dromen over de Kortemarkse beenhouwerie geen kwaad kan. Een sneetje gerookte bacon, een dikke schelle crempate, de alomgekende schelletjes, prepare…. Noem maar op! Voor dat alleen al zou ik Nieuw-Zeeland weer inruilen! Geef mij dus maar als ik thuis kom een stuutje met gekapt met zilverajuintjes! En voor Kaat mag het ene met cremepate zijn!!!

Geplaatst onder1

nieuwe foto’s en berichten

kaatencharlotte — Sat, 14 Feb 2009 21:52:39 +0000

Dag

Het is al een tijdje geleden dat we iets van ons hebben laten horen. De enige reden is dat we geen goedkoop internet vinden en dat de betalingswijze ervoor soms erg raar is. Teksten zijn geschreven en foto’s moeten nog gesorteerd worden, maar het komt dus. Geen paniek.

Dus nog een beetje wachten.

groet Kaat en Charlotte

Geplaatst onder1

Omgeving Oamaru-Dunedin

kaatencharlotte — Wed, 21 Jan 2009 05:36:26 +0000

Pinguins à volonté! Ze zijn er wel maar je ziet ze niet. Overdag zitten ze namelijk in de zee. Ze komen pas ’s avonds aan wal om hun jongen te voeden die verstopt zitten in de bush. Je ziet ze dus zeker niet paraderen op het strand. We zagen er twee heel toevallig uit het water komen. Kaat zag plots ‘een eend’ in het water. Eerst dacht ze dat het een pinguin was maar dan bedacht ze haar. Je ziet dus werkelijk maar een kop uit het water steken. Maar dan; ze slijeren als het ware op hun buik tot het strand en dan schieten ze recht op hun pootjes en weg landinwaarts. Net Madagascar in het echt!

Geplaatst onder1

Mount Cook 18-19 januari

kaatencharlotte — Wed, 21 Jan 2009 05:34:57 +0000

Mt Cook is de grootste berg in Nieuw Zeeland. Het is dus moeilijk om hem in volle glorie te zien want meestal ligt de top in de wolken. Toen we aankwamen in Mt Cook Village zagen we niet veel. Enkel het begin van een berg met nog veel sneeuw. Een paar kleine wandelingen gemaakt tot het wat opklaarde. Maar hem nog altijd niet zien. Er staan daar zoveel bergen dat we niet wisten welkeen het nu eigenlijk was. En ze waren allemaal indrukwekkend. ’s Avonds bleek dat we hem nog altijd niet gezien hadden! Tot we een beetje verder wandelden in het dorp. Daar loerde de bergtop vanachter een andere! En wat was ze indrukwekkend. De volgende dag wandelden we op de Hooker Valley Track. Een rustige wandeling, niet te veel berg op en berg af maar wel twee spectaculaire swingbridges! Op het einde van de track kwam je uit aan de Hooker Glacier met daarachter Mt Cook. Ongelooflijk schoon, een mens wordt er stil van en beseft hoe klein wij eigenlijk wel zijn! Aan de gletsjer waren er enorme ijsblokken. Genoeg om vijf jaar cocktails mee koel te houden. Alhoewel het water er niet aantrekkelijk uitzag. Het was meer bruin/grijs dan het mooie blauwe water van Lake Tekapo! Eens we ons karre gedraaid hadden terug naar de swingbridges begon het weer om te slaan. Nog geen half uur later kon je Mt Cook niet meer zien liggen. Toch chance gehad! Terug in de auto begon het te gieten. Ongelooflijk hoe vlug het weer rond de bergen kan veranderen! 50 km verder zaten we terug in de zon! Halleluia!

Geplaatst onder1

Mount Sunday 16 januari

kaatencharlotte — Wed, 21 Jan 2009 05:33:47 +0000

Lord of the Rings op zijn best! Iedereen die de films of boeken heeft gelezen kent Middle Earth. Wel daar zijn we naar toe geweest; in het hartje ervan verstopt in ‘The Southern Alps’. Het is een heel eind rijden op gravel maar zeker de moeite waard. Op een open vlakte met in de verte bergen die opdoemen. Voor de kenners: de scene waarbij Aragorn terugkeert naar Helms Deep wanneer hij verdween over de clif. Daar zijn we geweest. Een prachtig landschap met middenin Mt Sunday. Je moet er geen reusachtige berg bij voorstellen. Het is maar een molshoop groot dat je kunt beklimmen. We hebben geprobeerd er bij te geraken maar je hebt op je weg heel wat hindernissen te verslaan. Eerst en vooral moet je van de weg geraken: poortjes oftewel prikkeldraad en daarna is het moeras met heel wat kleine riviertjes. Na de derde oversteek hebben we het opgegeven. De stroom was veel te sterk en het ging redelijk diep. Maar allé gow, twas leute en plezier in de middle of nowhere.

Geplaatst onder1